przy-czy-ni-ciel

przyczyniciel (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: przyczyniciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
przyczynicielpojedyncza mianownikmęski osobowy
przyczynicielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
przyczynicielapojedyncza biernikmęski osobowy
przyczynicielachmnoga miejscownikmęski osobowy
przyczynicielamimnoga narzędnikmęski osobowy
przyczynicielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
przyczynicielemnoga biernikmęski zwierzęcy
przyczynicielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
przyczynicielemnoga mianownikmęski osobowy
przyczynicielemnoga wołaczmęski osobowy
przyczynicielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
przyczynicielimnoga dopełniaczmęski osobowy
przyczynicielimnoga biernikmęski osobowy
przyczynicielommnoga celownikmęski osobowy
przyczynicielowipojedyncza celownikmęski osobowy
przyczynicielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
przyczynicielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz