przo-dow-ni-ku

przodowniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: przodownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
przodownicymnoga mianownikmęski osobowy
przodownicymnoga wołaczmęski osobowy
przodownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
przodownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
przodownikapojedyncza biernikmęski osobowy
przodownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
przodownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
przodownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
przodownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
przodownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
przodownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
przodownikommnoga celownikmęski osobowy
przodownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
przodownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
przodownikówmnoga biernikmęski osobowy
przodownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
przodownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz