pryn-cy-pa-łu

pryncypału (nazwa pospolita) rzeczownik muz.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: pryncypał

słowoliczbaprzypadekrodzaj
pryncypalepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
pryncypalepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
pryncypałpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
pryncypałpojedyncza biernikmęski rzeczowy
pryncypałachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
pryncypałamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
pryncypałempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
pryncypałommnoga celownikmęski rzeczowy
pryncypałowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
pryncypałówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
pryncypałupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
pryncypałymnoga mianownikmęski rzeczowy
pryncypałymnoga biernikmęski rzeczowy
pryncypałymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz