pre-ro-man-ty-ku

preromantyku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: preromantyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
preromantycymnoga mianownikmęski osobowy
preromantycymnoga wołaczmęski osobowy
preromantykpojedyncza mianownikmęski osobowy
preromantykapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
preromantykapojedyncza biernikmęski osobowy
preromantykachmnoga miejscownikmęski osobowy
preromantykamimnoga narzędnikmęski osobowy
preromantykimnoga mianownikmęski zwierzęcy
preromantykimnoga biernikmęski zwierzęcy
preromantykimnoga wołaczmęski zwierzęcy
preromantykiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
preromantykommnoga celownikmęski osobowy
preromantykowipojedyncza celownikmęski osobowy
preromantykówmnoga dopełniaczmęski osobowy
preromantykówmnoga biernikmęski osobowy
preromantykupojedyncza miejscownikmęski osobowy
preromantykupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz