po-tępia-czu

potępiaczu (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: potępiacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
potępiaczpojedyncza mianownikmęski osobowy
potępiaczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
potępiaczapojedyncza biernikmęski osobowy
potępiaczachmnoga miejscownikmęski osobowy
potępiaczamimnoga narzędnikmęski osobowy
potępiaczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
potępiaczemnoga biernikmęski zwierzęcy
potępiaczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
potępiaczemnoga mianownikmęski osobowy
potępiaczemnoga wołaczmęski osobowy
potępiaczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
potępiaczommnoga celownikmęski osobowy
potępiaczowipojedyncza celownikmęski osobowy
potępiaczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
potępiaczówmnoga biernikmęski osobowy
potępiaczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
potępiaczupojedyncza wołaczmęski osobowy
potępiaczymnoga dopełniaczmęski osobowy
potępiaczymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz