po-li-tru-kach

politrukach (nazwa pospolita) rzeczownik pot.

liczba: mnoga
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: politruk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
politrucymnoga mianownikmęski osobowy
politrucymnoga wołaczmęski osobowy
politrukpojedyncza mianownikmęski osobowy
politrukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
politrukapojedyncza biernikmęski osobowy
politrukachmnoga miejscownikmęski osobowy
politrukamimnoga narzędnikmęski osobowy
politrukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
politrukimnoga biernikmęski zwierzęcy
politrukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
politrukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
politrukommnoga celownikmęski osobowy
politrukowipojedyncza celownikmęski osobowy
politrukowiemnoga mianownikmęski osobowy
politrukowiemnoga wołaczmęski osobowy
politrukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
politrukówmnoga biernikmęski osobowy
politrukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
politrukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz