pi-ęk-no-du-cha

pięknoducha (nazwa pospolita) rzeczownik lekcew.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: pięknoduch

słowoliczbaprzypadekrodzaj
pięknoduchpojedyncza mianownikmęski osobowy
pięknoduchapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
pięknoduchapojedyncza biernikmęski osobowy
pięknoduchachmnoga miejscownikmęski osobowy
pięknoduchamimnoga narzędnikmęski osobowy
pięknoduchempojedyncza narzędnikmęski osobowy
pięknoduchommnoga celownikmęski osobowy
pięknoduchowipojedyncza celownikmęski osobowy
pięknoduchowiemnoga mianownikmęski osobowy
pięknoduchowiemnoga wołaczmęski osobowy
pięknoduchówmnoga dopełniaczmęski osobowy
pięknoduchówmnoga biernikmęski osobowy
pięknoduchupojedyncza miejscownikmęski osobowy
pięknoduchupojedyncza wołaczmęski osobowy
pięknoduchymnoga mianownikmęski zwierzęcy
pięknoduchymnoga biernikmęski zwierzęcy
pięknoduchymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz