pierw-szo-kur-si-sta-mi

pierwszokursistami (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: pierwszokursista

słowoliczbaprzypadekrodzaj
pierwszokursistapojedyncza mianownikmęski osobowy
pierwszokursistachmnoga miejscownikmęski osobowy
pierwszokursistamimnoga narzędnikmęski osobowy
pierwszokursistąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
pierwszokursistępojedyncza biernikmęski osobowy
pierwszokursistopojedyncza wołaczmęski osobowy
pierwszokursistommnoga celownikmęski osobowy
pierwszokursistówmnoga dopełniaczmęski osobowy
pierwszokursistówmnoga biernikmęski osobowy
pierwszokursistymnoga mianownikmęski zwierzęcy
pierwszokursistymnoga biernikmęski zwierzęcy
pierwszokursistymnoga wołaczmęski zwierzęcy
pierwszokursistypojedyncza dopełniaczmęski osobowy
pierwszokursiścimnoga mianownikmęski osobowy
pierwszokursiścimnoga wołaczmęski osobowy
pierwszokursiściepojedyncza celownikmęski osobowy
pierwszokursiściepojedyncza miejscownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz