par-tyk

partyk (nazwa pospolita) rzeczownik gwar.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: partyka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
partycepojedyncza celownikżeński
partycepojedyncza miejscownikżeński
partykmnoga dopełniaczżeński
partykapojedyncza mianownikżeński
partykachmnoga miejscownikżeński
partykamimnoga narzędnikżeński
partykąpojedyncza narzędnikżeński
partykępojedyncza biernikżeński
partykimnoga mianownikżeński
partykimnoga biernikżeński
partykimnoga wołaczżeński
partykipojedyncza dopełniaczżeński
partykopojedyncza wołaczżeński
partykommnoga celownikżeński

Partyk (nazwisko) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Partyka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Partycepojedyncza celownikżeński
Partycepojedyncza miejscownikżeński
Partykmnoga dopełniaczżeński
Partykapojedyncza mianownikżeński
Partykachmnoga miejscownikżeński
Partykamimnoga narzędnikżeński
Partykąpojedyncza narzędnikżeński
Partykępojedyncza biernikżeński
Partykimnoga mianownikżeński
Partykimnoga biernikżeński
Partykimnoga wołaczżeński
Partykipojedyncza dopełniaczżeński
Partykopojedyncza wołaczżeński
Partykommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz