par-ko-tu

parkotu (nazwa pospolita) rzeczownik łow.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: parkot

słowoliczbaprzypadekrodzaj
parkociepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
parkociepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
parkotpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
parkotpojedyncza biernikmęski rzeczowy
parkotachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
parkotamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
parkotempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
parkotommnoga celownikmęski rzeczowy
parkotowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
parkotówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
parkotupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
parkotymnoga mianownikmęski rzeczowy
parkotymnoga biernikmęski rzeczowy
parkotymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz