pan-tar-czę

pantarczę (nazwa pospolita) rzeczownik rzad.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: nijaki

Forma podstawowa: pantarczę

słowoliczbaprzypadekrodzaj
pantarczątmnoga dopełniacznijaki
pantarczępojedyncza mianowniknijaki
pantarczępojedyncza bierniknijaki
pantarczępojedyncza wołacznijaki
pantarczęciapojedyncza dopełniacznijaki
pantarczęciempojedyncza narzędniknijaki
pantarczęciupojedyncza celowniknijaki
pantarczęciupojedyncza miejscowniknijaki
pantarczętamnoga mianowniknijaki
pantarczętamnoga bierniknijaki
pantarczętamnoga wołacznijaki
pantarczętachmnoga miejscowniknijaki
pantarczętamimnoga narzędniknijaki
pantarczętommnoga celowniknijaki

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz