orędow-ni-ku

orędowniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: orędownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
orędownicymnoga mianownikmęski osobowy
orędownicymnoga wołaczmęski osobowy
orędownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
orędownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
orędownikapojedyncza biernikmęski osobowy
orędownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
orędownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
orędownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
orędownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
orędownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
orędownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
orędownikommnoga celownikmęski osobowy
orędownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
orędownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
orędownikówmnoga biernikmęski osobowy
orędownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
orędownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz