orzecz-ni-cy

orzecznicy (nazwa pospolita) rzeczownik med.;praw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: orzecznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
orzecznicymnoga mianownikmęski osobowy
orzecznicymnoga wołaczmęski osobowy
orzecznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
orzecznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
orzecznikapojedyncza biernikmęski osobowy
orzecznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
orzecznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
orzecznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
orzecznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
orzecznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
orzecznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
orzecznikommnoga celownikmęski osobowy
orzecznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
orzecznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
orzecznikówmnoga biernikmęski osobowy
orzecznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
orzecznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz