or-ga-no-mi-strzu

organomistrzu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: organomistrz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
organomistrzpojedyncza mianownikmęski osobowy
organomistrzapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
organomistrzapojedyncza biernikmęski osobowy
organomistrzachmnoga miejscownikmęski osobowy
organomistrzamimnoga narzędnikmęski osobowy
organomistrzemnoga mianownikmęski zwierzęcy
organomistrzemnoga biernikmęski zwierzęcy
organomistrzemnoga wołaczmęski zwierzęcy
organomistrzemnoga mianownikmęski osobowy
organomistrzemnoga wołaczmęski osobowy
organomistrzempojedyncza narzędnikmęski osobowy
organomistrzommnoga celownikmęski osobowy
organomistrzowipojedyncza celownikmęski osobowy
organomistrzowiemnoga mianownikmęski osobowy
organomistrzowiemnoga wołaczmęski osobowy
organomistrzówmnoga dopełniaczmęski osobowy
organomistrzówmnoga biernikmęski osobowy
organomistrzupojedyncza miejscownikmęski osobowy
organomistrzupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz