obu-ręcz-no-ści

oburęczności (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: oburęczność

słowoliczbaprzypadekrodzaj
oburęcznościmnoga dopełniaczżeński
oburęcznościmnoga mianownikżeński
oburęcznościmnoga biernikżeński
oburęcznościmnoga wołaczżeński
oburęcznościpojedyncza celownikżeński
oburęcznościpojedyncza miejscownikżeński
oburęcznościpojedyncza dopełniaczżeński
oburęcznościpojedyncza wołaczżeński
oburęcznościachmnoga miejscownikżeński
oburęcznościamimnoga narzędnikżeński
oburęcznościąpojedyncza narzędnikżeński
oburęcznościommnoga celownikżeński
oburęcznośćpojedyncza biernikżeński
oburęcznośćpojedyncza mianownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz