obe-rwa-ńce

oberwańce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny pot.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: oberwaniec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
oberwaniecpojedyncza mianownikmęski osobowy
oberwańcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
oberwańcapojedyncza biernikmęski osobowy
oberwańcachmnoga miejscownikmęski osobowy
oberwańcamimnoga narzędnikmęski osobowy
oberwańcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
oberwańcemnoga biernikmęski zwierzęcy
oberwańcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
oberwańcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
oberwańcommnoga celownikmęski osobowy
oberwańcowipojedyncza celownikmęski osobowy
oberwańcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
oberwańcówmnoga biernikmęski osobowy
oberwańcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
oberwańcupojedyncza wołaczmęski osobowy
oberwańcymnoga mianownikmęski osobowy
oberwańcymnoga wołaczmęski osobowy
oberwańczepojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz