neo-ro-man-ty-cy

neoromantycy (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: neoromantyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
neoromantycymnoga mianownikmęski osobowy
neoromantycymnoga wołaczmęski osobowy
neoromantykpojedyncza mianownikmęski osobowy
neoromantykapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
neoromantykapojedyncza biernikmęski osobowy
neoromantykachmnoga miejscownikmęski osobowy
neoromantykamimnoga narzędnikmęski osobowy
neoromantykimnoga mianownikmęski zwierzęcy
neoromantykimnoga biernikmęski zwierzęcy
neoromantykimnoga wołaczmęski zwierzęcy
neoromantykiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
neoromantykommnoga celownikmęski osobowy
neoromantykowipojedyncza celownikmęski osobowy
neoromantykówmnoga dopełniaczmęski osobowy
neoromantykówmnoga biernikmęski osobowy
neoromantykupojedyncza miejscownikmęski osobowy
neoromantykupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz