nar-kun

Narkun (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Narkun

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Narkunpojedyncza mianownikmęski osobowy
Narkunapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Narkunapojedyncza biernikmęski osobowy
Narkunachmnoga miejscownikmęski osobowy
Narkunamimnoga narzędnikmęski osobowy
Narkunempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Narkuniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Narkuniepojedyncza wołaczmęski osobowy
Narkunommnoga celownikmęski osobowy
Narkunowipojedyncza celownikmęski osobowy
Narkunowiemnoga mianownikmęski osobowy
Narkunowiemnoga wołaczmęski osobowy
Narkunówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Narkunówmnoga biernikmęski osobowy
Narkunymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Narkunymnoga biernikmęski zwierzęcy
Narkunymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Narkun (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: dopełniacz
przypadek: celownik
przypadek: biernik
przypadek: narzędnik
przypadek: miejscownik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Narkun

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Narkunpojedyncza mnoga mianownikżeński
Narkunpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Narkunpojedyncza mnoga celownikżeński
Narkunpojedyncza mnoga biernikżeński
Narkunpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Narkunpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Narkunpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz