nad-po-rucz-nik

nadporucznik (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: nadporucznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
nadporucznicymnoga mianownikmęski osobowy
nadporucznicymnoga wołaczmęski osobowy
nadporucznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
nadporucznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
nadporucznikapojedyncza biernikmęski osobowy
nadporucznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
nadporucznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
nadporucznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
nadporucznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
nadporucznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
nadporucznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
nadporucznikommnoga celownikmęski osobowy
nadporucznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
nadporucznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
nadporucznikówmnoga biernikmęski osobowy
nadporucznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
nadporucznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz