mi-no-ru

minoru (nazwa pospolita) rzeczownik mat.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: minor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
minorpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
minorpojedyncza biernikmęski rzeczowy
minorachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
minoramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
minorempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
minorommnoga celownikmęski rzeczowy
minorowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
minorówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
minorupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
minorymnoga mianownikmęski rzeczowy
minorymnoga biernikmęski rzeczowy
minorymnoga wołaczmęski rzeczowy
minorzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
minorzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
Minorpojedyncza mnoga mianownikżeński
Minorpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Minorpojedyncza mnoga celownikżeński
Minorpojedyncza mnoga biernikżeński
Minorpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Minorpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Minorpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz