mi-ściu-rze

Miściurze (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Miściur

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Miściurpojedyncza mianownikmęski osobowy
Miściurapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Miściurapojedyncza biernikmęski osobowy
Miściurachmnoga miejscownikmęski osobowy
Miściuramimnoga narzędnikmęski osobowy
Miściurempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Miściurommnoga celownikmęski osobowy
Miściurowipojedyncza celownikmęski osobowy
Miściurowiemnoga mianownikmęski osobowy
Miściurowiemnoga wołaczmęski osobowy
Miściurówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Miściurówmnoga biernikmęski osobowy
Miściurymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Miściurymnoga biernikmęski zwierzęcy
Miściurymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Miściurzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Miściurzepojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz