mar-ci-niu-ka

Marciniuka (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Marciniuk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Marciniukpojedyncza mianownikmęski osobowy
Marciniukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Marciniukapojedyncza biernikmęski osobowy
Marciniukachmnoga miejscownikmęski osobowy
Marciniukamimnoga narzędnikmęski osobowy
Marciniukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Marciniukimnoga biernikmęski zwierzęcy
Marciniukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Marciniukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Marciniukommnoga celownikmęski osobowy
Marciniukowipojedyncza celownikmęski osobowy
Marciniukowiemnoga mianownikmęski osobowy
Marciniukowiemnoga wołaczmęski osobowy
Marciniukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Marciniukówmnoga biernikmęski osobowy
Marciniukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Marciniukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz