ma-nie-ru

manieru (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: manier

słowoliczbaprzypadekrodzaj
manierpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
manierpojedyncza biernikmęski rzeczowy
manierachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
manieramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
manierempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
manierommnoga celownikmęski rzeczowy
manierowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
manierówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
manierupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
manierymnoga mianownikmęski rzeczowy
manierymnoga biernikmęski rzeczowy
manierymnoga wołaczmęski rzeczowy
manierzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
manierzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz