man-da-tu

mandatu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: mandat

słowoliczbaprzypadekrodzaj
mandaciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
mandaciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
mandatpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
mandatpojedyncza biernikmęski rzeczowy
mandatachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
mandatamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
mandatempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
mandatommnoga celownikmęski rzeczowy
mandatowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
mandatówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
mandatupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
mandatymnoga mianownikmęski rzeczowy
mandatymnoga biernikmęski rzeczowy
mandatymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz