kłóci-ciel

kłóciciel (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kłóciciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kłócicielpojedyncza mianownikmęski osobowy
kłócicielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kłócicielapojedyncza biernikmęski osobowy
kłócicielachmnoga miejscownikmęski osobowy
kłócicielamimnoga narzędnikmęski osobowy
kłócicielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
kłócicielemnoga biernikmęski zwierzęcy
kłócicielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
kłócicielemnoga mianownikmęski osobowy
kłócicielemnoga wołaczmęski osobowy
kłócicielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kłócicielimnoga dopełniaczmęski osobowy
kłócicielimnoga biernikmęski osobowy
kłócicielommnoga celownikmęski osobowy
kłócicielowipojedyncza celownikmęski osobowy
kłócicielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
kłócicielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz