kunszt-mi-strzu

kunsztmistrzu (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kunsztmistrz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kunsztmistrzpojedyncza mianownikmęski osobowy
kunsztmistrzapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kunsztmistrzapojedyncza biernikmęski osobowy
kunsztmistrzachmnoga miejscownikmęski osobowy
kunsztmistrzamimnoga narzędnikmęski osobowy
kunsztmistrzemnoga mianownikmęski zwierzęcy
kunsztmistrzemnoga biernikmęski zwierzęcy
kunsztmistrzemnoga wołaczmęski zwierzęcy
kunsztmistrzemnoga mianownikmęski osobowy
kunsztmistrzemnoga wołaczmęski osobowy
kunsztmistrzempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kunsztmistrzommnoga celownikmęski osobowy
kunsztmistrzowipojedyncza celownikmęski osobowy
kunsztmistrzowiemnoga mianownikmęski osobowy
kunsztmistrzowiemnoga wołaczmęski osobowy
kunsztmistrzówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kunsztmistrzówmnoga biernikmęski osobowy
kunsztmistrzupojedyncza miejscownikmęski osobowy
kunsztmistrzupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz