ku-bić

Kubić (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Kubić

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Kubiciapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Kubiciapojedyncza biernikmęski osobowy
Kubiciachmnoga miejscownikmęski osobowy
Kubiciamimnoga narzędnikmęski osobowy
Kubiciemnoga mianownikmęski zwierzęcy
Kubiciemnoga biernikmęski zwierzęcy
Kubiciemnoga wołaczmęski zwierzęcy
Kubiciempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Kubiciommnoga celownikmęski osobowy
Kubiciowipojedyncza celownikmęski osobowy
Kubiciowiemnoga mianownikmęski osobowy
Kubiciowiemnoga wołaczmęski osobowy
Kubiciówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Kubiciówmnoga biernikmęski osobowy
Kubiciupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Kubiciupojedyncza wołaczmęski osobowy
Kubićpojedyncza mianownikmęski osobowy

Kubić (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: dopełniacz
przypadek: celownik
przypadek: biernik
przypadek: narzędnik
przypadek: miejscownik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Kubić

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Kubićpojedyncza mnoga mianownikżeński
Kubićpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Kubićpojedyncza mnoga celownikżeński
Kubićpojedyncza mnoga biernikżeński
Kubićpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Kubićpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Kubićpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz