królo-bój-ce

królobójce (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: królobójca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
królobójcapojedyncza mianownikmęski osobowy
królobójcachmnoga miejscownikmęski osobowy
królobójcamimnoga narzędnikmęski osobowy
królobójcąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
królobójcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
królobójcemnoga biernikmęski zwierzęcy
królobójcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
królobójcemnoga mianownikmęski osobowy
królobójcemnoga wołaczmęski osobowy
królobójcępojedyncza biernikmęski osobowy
królobójcopojedyncza wołaczmęski osobowy
królobójcommnoga celownikmęski osobowy
królobójcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
królobójcówmnoga biernikmęski osobowy
królobójcymnoga mianownikmęski osobowy
królobójcymnoga wołaczmęski osobowy
królobójcypojedyncza celownikmęski osobowy
królobójcypojedyncza miejscownikmęski osobowy
królobójcypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz