ko-smo-go-ni-sta-mi

kosmogonistami (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kosmogonista

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kosmogonistapojedyncza mianownikmęski osobowy
kosmogonistachmnoga miejscownikmęski osobowy
kosmogonistamimnoga narzędnikmęski osobowy
kosmogonistąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
kosmogonistępojedyncza biernikmęski osobowy
kosmogonistopojedyncza wołaczmęski osobowy
kosmogonistommnoga celownikmęski osobowy
kosmogonistówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kosmogonistówmnoga biernikmęski osobowy
kosmogonistymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kosmogonistymnoga biernikmęski zwierzęcy
kosmogonistymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kosmogonistypojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kosmogoniścimnoga mianownikmęski osobowy
kosmogoniścimnoga wołaczmęski osobowy
kosmogoniściepojedyncza celownikmęski osobowy
kosmogoniściepojedyncza miejscownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz