ko-rzen-ni-cy

korzennicy (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: korzennik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
korzennicymnoga mianownikmęski osobowy
korzennicymnoga wołaczmęski osobowy
korzennikpojedyncza mianownikmęski osobowy
korzennikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
korzennikapojedyncza biernikmęski osobowy
korzennikachmnoga miejscownikmęski osobowy
korzennikamimnoga narzędnikmęski osobowy
korzennikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
korzennikimnoga biernikmęski zwierzęcy
korzennikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
korzennikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
korzennikommnoga celownikmęski osobowy
korzennikowipojedyncza celownikmęski osobowy
korzennikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
korzennikówmnoga biernikmęski osobowy
korzennikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
korzennikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz