kon-kor-da-tu

konkordatu (nazwa pospolita) rzeczownik rel.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: konkordat

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konkordaciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
konkordaciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
konkordatpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
konkordatpojedyncza biernikmęski rzeczowy
konkordatachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
konkordatamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
konkordatempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
konkordatommnoga celownikmęski rzeczowy
konkordatowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
konkordatówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
konkordatupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
konkordatymnoga mianownikmęski rzeczowy
konkordatymnoga biernikmęski rzeczowy
konkordatymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz