kon-duk-tor-ku

konduktorku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: konduktorek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konduktorekpojedyncza mianownikmęski osobowy
konduktorkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
konduktorkapojedyncza biernikmęski osobowy
konduktorkachmnoga miejscownikmęski osobowy
konduktorkamimnoga narzędnikmęski osobowy
konduktorkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
konduktorkimnoga biernikmęski zwierzęcy
konduktorkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
konduktorkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
konduktorkommnoga celownikmęski osobowy
konduktorkowipojedyncza celownikmęski osobowy
konduktorkowiemnoga mianownikmęski osobowy
konduktorkowiemnoga wołaczmęski osobowy
konduktorkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
konduktorkówmnoga biernikmęski osobowy
konduktorkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
konduktorkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz