kon-cy-lia-ry-zmie

koncyliaryzmie (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: koncyliaryzm

słowoliczbaprzypadekrodzaj
koncyliaryzmpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
koncyliaryzmpojedyncza biernikmęski rzeczowy
koncyliaryzmachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
koncyliaryzmamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
koncyliaryzmempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
koncyliaryzmiepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
koncyliaryzmiepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
koncyliaryzmommnoga celownikmęski rzeczowy
koncyliaryzmowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
koncyliaryzmówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
koncyliaryzmupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
koncyliaryzmymnoga mianownikmęski rzeczowy
koncyliaryzmymnoga biernikmęski rzeczowy
koncyliaryzmymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz