ko-czeń

Koczeń (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Koczeń

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Koczeniapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Koczeniapojedyncza biernikmęski osobowy
Koczeniachmnoga miejscownikmęski osobowy
Koczeniamimnoga narzędnikmęski osobowy
Koczeniemnoga mianownikmęski zwierzęcy
Koczeniemnoga biernikmęski zwierzęcy
Koczeniemnoga wołaczmęski zwierzęcy
Koczeniempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Koczeniommnoga celownikmęski osobowy
Koczeniowipojedyncza celownikmęski osobowy
Koczeniowiemnoga mianownikmęski osobowy
Koczeniowiemnoga wołaczmęski osobowy
Koczeniówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Koczeniówmnoga biernikmęski osobowy
Koczeniupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Koczeniupojedyncza wołaczmęski osobowy
Koczeńpojedyncza mianownikmęski osobowy

Koczeń (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: dopełniacz
przypadek: celownik
przypadek: biernik
przypadek: narzędnik
przypadek: miejscownik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Koczeń

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Koczeńpojedyncza mnoga mianownikżeński
Koczeńpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Koczeńpojedyncza mnoga celownikżeński
Koczeńpojedyncza mnoga biernikżeński
Koczeńpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Koczeńpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Koczeńpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz