ka-ra-ku-le

Karakule (nazwa geograficzna) rzeczownik rzad.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: nijaki

Forma podstawowa: Karakule

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Karakulmnoga dopełniacznijaki
Karakulachmnoga miejscowniknijaki
Karakulamimnoga narzędniknijaki
Karakulemnoga mianowniknijaki
Karakulemnoga bierniknijaki
Karakulemnoga wołacznijaki
Karakulommnoga celowniknijaki
Karakulmnoga dopełniacznijaki
Karakulachmnoga miejscowniknijaki
Karakulamimnoga narzędniknijaki
Karakulemnoga mianowniknijaki
Karakulemnoga bierniknijaki
Karakulemnoga wołacznijaki
Karakulommnoga celowniknijaki

karakule (nazwa pospolita) rzeczownik zool.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: karakuł

słowoliczbaprzypadekrodzaj
karakulepojedyncza miejscownikmęski zwierzęcy
karakulepojedyncza wołaczmęski zwierzęcy
karakułpojedyncza mianownikmęski zwierzęcy
karakułapojedyncza dopełniaczmęski zwierzęcy
karakułapojedyncza biernikmęski zwierzęcy
karakułachmnoga miejscownikmęski zwierzęcy
karakułamimnoga narzędnikmęski zwierzęcy
karakułempojedyncza narzędnikmęski zwierzęcy
karakułommnoga celownikmęski zwierzęcy
karakułowipojedyncza celownikmęski zwierzęcy
karakułówmnoga dopełniaczmęski zwierzęcy
karakułymnoga mianownikmęski zwierzęcy
karakułymnoga biernikmęski zwierzęcy
karakułymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Karakule (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Karakuła

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Karakulepojedyncza celownikżeński
Karakulepojedyncza miejscownikżeński
Karakułmnoga dopełniaczżeński
Karakułapojedyncza mianownikżeński
Karakułachmnoga miejscownikżeński
Karakułamimnoga narzędnikżeński
Karakułąpojedyncza narzędnikżeński
Karakułępojedyncza biernikżeński
Karakułopojedyncza wołaczżeński
Karakułommnoga celownikżeński
Karakułymnoga mianownikżeński
Karakułymnoga biernikżeński
Karakułymnoga wołaczżeński
Karakułypojedyncza dopełniaczżeński

Karakule (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Karakuła

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Karakulepojedyncza celownikmęski osobowy
Karakulepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Karakułapojedyncza mianownikmęski osobowy
Karakułachmnoga miejscownikmęski osobowy
Karakułamimnoga narzędnikmęski osobowy
Karakułąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
Karakułępojedyncza biernikmęski osobowy
Karakułopojedyncza wołaczmęski osobowy
Karakułommnoga celownikmęski osobowy
Karakułowiemnoga mianownikmęski osobowy
Karakułowiemnoga wołaczmęski osobowy
Karakułówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Karakułówmnoga biernikmęski osobowy
Karakułymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Karakułymnoga biernikmęski zwierzęcy
Karakułymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Karakułypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz