kan-tycz-nik

kantycznik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kantycznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kantycznicymnoga mianownikmęski osobowy
kantycznicymnoga wołaczmęski osobowy
kantycznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
kantycznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kantycznikapojedyncza biernikmęski osobowy
kantycznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
kantycznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
kantycznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
kantycznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
kantycznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
kantycznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kantycznikommnoga celownikmęski osobowy
kantycznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
kantycznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kantycznikówmnoga biernikmęski osobowy
kantycznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
kantycznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz