kan-tor-ko-wie

Kantorkowie (nazwisko) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Kantorek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Kantorekpojedyncza mianownikmęski osobowy
Kantorkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Kantorkapojedyncza biernikmęski osobowy
Kantorkachmnoga miejscownikmęski osobowy
Kantorkamimnoga narzędnikmęski osobowy
Kantorkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Kantorkimnoga biernikmęski zwierzęcy
Kantorkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Kantorkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Kantorkommnoga celownikmęski osobowy
Kantorkowipojedyncza celownikmęski osobowy
Kantorkowiemnoga mianownikmęski osobowy
Kantorkowiemnoga wołaczmęski osobowy
Kantorkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Kantorkówmnoga biernikmęski osobowy
Kantorkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Kantorkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz