ju-nior-ko

juniorko (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: juniorka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
juniorcepojedyncza celownikżeński
juniorcepojedyncza miejscownikżeński
juniorekmnoga dopełniaczżeński
juniorkapojedyncza mianownikżeński
juniorkachmnoga miejscownikżeński
juniorkamimnoga narzędnikżeński
juniorkąpojedyncza narzędnikżeński
juniorkępojedyncza biernikżeński
juniorkimnoga mianownikżeński
juniorkimnoga biernikżeński
juniorkimnoga wołaczżeński
juniorkipojedyncza dopełniaczżeński
juniorkopojedyncza wołaczżeński
juniorkommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz