ja-ńcza-rem

jańczarem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: jańczar

słowoliczbaprzypadekrodzaj
jańczarpojedyncza mianownikmęski osobowy
jańczarapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
jańczarapojedyncza biernikmęski osobowy
jańczarachmnoga miejscownikmęski osobowy
jańczaramimnoga narzędnikmęski osobowy
jańczarempojedyncza narzędnikmęski osobowy
jańczarommnoga celownikmęski osobowy
jańczarowipojedyncza celownikmęski osobowy
jańczarowiemnoga mianownikmęski osobowy
jańczarowiemnoga wołaczmęski osobowy
jańczarówmnoga dopełniaczmęski osobowy
jańczarówmnoga biernikmęski osobowy
jańczarymnoga mianownikmęski zwierzęcy
jańczarymnoga biernikmęski zwierzęcy
jańczarymnoga wołaczmęski zwierzęcy
jańczarzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
jańczarzepojedyncza wołaczmęski osobowy
jańczarzymnoga mianownikmęski osobowy
jańczarzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz