in-cy-den-ci-ku

incydenciku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: incydencik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
incydencikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
incydencikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
incydencikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
incydencikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
incydencikimnoga mianownikmęski rzeczowy
incydencikimnoga biernikmęski rzeczowy
incydencikimnoga wołaczmęski rzeczowy
incydencikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
incydencikommnoga celownikmęski rzeczowy
incydencikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
incydencikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
incydencikupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
incydencikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
incydencikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz