gran-tu

grantu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: grant

słowoliczbaprzypadekrodzaj
granciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
granciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
grantpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
grantpojedyncza biernikmęski rzeczowy
grantachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
grantamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
grantempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
grantommnoga celownikmęski rzeczowy
grantowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
grantówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
grantupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
grantymnoga mianownikmęski rzeczowy
grantymnoga biernikmęski rzeczowy
grantymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz