fi-lut-ko-wie

filutkowie (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: filutek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
filutekpojedyncza mianownikmęski osobowy
filutkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
filutkapojedyncza biernikmęski osobowy
filutkachmnoga miejscownikmęski osobowy
filutkamimnoga narzędnikmęski osobowy
filutkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
filutkimnoga biernikmęski zwierzęcy
filutkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
filutkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
filutkommnoga celownikmęski osobowy
filutkowipojedyncza celownikmęski osobowy
filutkowiemnoga mianownikmęski osobowy
filutkowiemnoga wołaczmęski osobowy
filutkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
filutkówmnoga biernikmęski osobowy
filutkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
filutkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz