dęb-ni-cza-na-mi

dębniczanami (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dębniczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dębniczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
dębniczanmnoga biernikmęski osobowy
dębniczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
dębniczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
dębniczaniemnoga mianownikmęski osobowy
dębniczaniemnoga wołaczmęski osobowy
dębniczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
dębniczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dębniczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
dębniczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dębniczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
dębniczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
dębniczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
dębniczanommnoga celownikmęski osobowy
dębniczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dębniczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
dębniczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz