dębi-czan

dębiczan (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dębiczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dębiczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
dębiczanmnoga biernikmęski osobowy
dębiczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
dębiczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
dębiczaniemnoga mianownikmęski osobowy
dębiczaniemnoga wołaczmęski osobowy
dębiczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
dębiczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dębiczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
dębiczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dębiczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
dębiczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
dębiczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
dębiczanommnoga celownikmęski osobowy
dębiczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dębiczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
dębiczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz