dzi-ęku

dzięku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dzięk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dziękpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dziękpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dziękachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dziękamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dziękimnoga mianownikmęski rzeczowy
dziękimnoga biernikmęski rzeczowy
dziękimnoga wołaczmęski rzeczowy
dziękiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dziękommnoga celownikmęski rzeczowy
dziękowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dziękówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dziękupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dziękupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dziękupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz