dzie-mia-ńczu-ki

Dziemiańczuki (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Dziemiańczuk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Dziemiańczukpojedyncza mianownikmęski osobowy
Dziemiańczukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Dziemiańczukapojedyncza biernikmęski osobowy
Dziemiańczukachmnoga miejscownikmęski osobowy
Dziemiańczukamimnoga narzędnikmęski osobowy
Dziemiańczukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Dziemiańczukimnoga biernikmęski zwierzęcy
Dziemiańczukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Dziemiańczukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Dziemiańczukommnoga celownikmęski osobowy
Dziemiańczukowipojedyncza celownikmęski osobowy
Dziemiańczukowiemnoga mianownikmęski osobowy
Dziemiańczukowiemnoga wołaczmęski osobowy
Dziemiańczukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Dziemiańczukówmnoga biernikmęski osobowy
Dziemiańczukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Dziemiańczukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz