dy-sz-kan-ci

dyszkanci (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dyszkant

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyszkancimnoga mianownikmęski osobowy
dyszkancimnoga wołaczmęski osobowy
dyszkanciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
dyszkanciepojedyncza wołaczmęski osobowy
dyszkantpojedyncza mianownikmęski osobowy
dyszkantapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dyszkantapojedyncza biernikmęski osobowy
dyszkantachmnoga miejscownikmęski osobowy
dyszkantamimnoga narzędnikmęski osobowy
dyszkantempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dyszkantommnoga celownikmęski osobowy
dyszkantowipojedyncza celownikmęski osobowy
dyszkantówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dyszkantówmnoga biernikmęski osobowy
dyszkantymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dyszkantymnoga biernikmęski zwierzęcy
dyszkantymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Dyszkantpojedyncza mnoga mianownikżeński
Dyszkantpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Dyszkantpojedyncza mnoga celownikżeński
Dyszkantpojedyncza mnoga biernikżeński
Dyszkantpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Dyszkantpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Dyszkantpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz