dys-kon-ty-nu-acyj

dyskontynuacyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: dyskontynuacja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyskontynuacjapojedyncza mianownikżeński
dyskontynuacjachmnoga miejscownikżeński
dyskontynuacjamimnoga narzędnikżeński
dyskontynuacjąpojedyncza narzędnikżeński
dyskontynuacjemnoga mianownikżeński
dyskontynuacjemnoga biernikżeński
dyskontynuacjemnoga wołaczżeński
dyskontynuacjępojedyncza biernikżeński
dyskontynuacjipojedyncza celownikżeński
dyskontynuacjipojedyncza miejscownikżeński
dyskontynuacjipojedyncza dopełniaczżeński
dyskontynuacjopojedyncza wołaczżeński
dyskontynuacjommnoga celownikżeński
dyskontynuacjimnoga dopełniaczżeński
dyskontynuacyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz