dys-kon-ty

dyskonty (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dyskont

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyskonciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dyskonciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
dyskontpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dyskontpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dyskontachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dyskontamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dyskontempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dyskontommnoga celownikmęski rzeczowy
dyskontowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dyskontówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dyskontupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dyskontymnoga mianownikmęski rzeczowy
dyskontymnoga biernikmęski rzeczowy
dyskontymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz