dys-kan-ty-sta-mi

dyskantystami (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dyskantysta

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyskantystapojedyncza mianownikmęski osobowy
dyskantystachmnoga miejscownikmęski osobowy
dyskantystamimnoga narzędnikmęski osobowy
dyskantystąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
dyskantystępojedyncza biernikmęski osobowy
dyskantystopojedyncza wołaczmęski osobowy
dyskantystommnoga celownikmęski osobowy
dyskantystówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dyskantystówmnoga biernikmęski osobowy
dyskantystymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dyskantystymnoga biernikmęski zwierzęcy
dyskantystymnoga wołaczmęski zwierzęcy
dyskantystypojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dyskantyścimnoga mianownikmęski osobowy
dyskantyścimnoga wołaczmęski osobowy
dyskantyściepojedyncza celownikmęski osobowy
dyskantyściepojedyncza miejscownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz